12:35, 21 Մայ 2019
Բլոգ

Առաջ. Հովիկ Աֆյան

Առաջ. Հովիկ Աֆյան

Գնացինք: Առանց բառ ասելու, ճամպրուկների, որոնք չկային, վրա նստելու, մի վերջին անգամ ժպտալու, լացելու, ծխելու: Գնացինք քանի որ պետք չենք, չնայած սեր կա՝ փոխադարձ: Հեռանալն ու գալը բարդություններ են: Մարդ կա՝ չի կարողանում հեռանալ, մարդ կա՝ գալ չի կարողանում: Լուռ նստում է, լուռ գնում է: Մարդ կա երկուսն էլ շատ լավ է անում՝ ժպիտով, վազելով: Մարդ կա՝ ընկեր թողնելը ցավ է, մարդ էլ կա՝ նորին գտնելը խաղուպար…

Դուռը, որի բանալին անգամ չունեինք, փակեցինք ու գնացինք: Իբր երջանիկ, իբր չնեղված, մոռանալով, որ գնալը միշտ նեղվել է ու այդ մասին բոլորն էլ գիտեն: Ծով էլ չունի ոչ երկիրը, ոչ էլ դրա հակառակ կողմը, որ եզերքին քայլենք, անձրեւ էլ չկա, որ մի լավ թրջվենք, ձյուն էլ չի գալիս, որ թավալվենք գետնին. տոթին գնալը հեշտ չէ. տոթին մաքուր օդ չկա:

Գնացինք բարի: Չարացած գնալը կնիկություն է, կնիկությունը կանացիություն չէ, կին կա, որ կնիկ չէ, տղամարդ կա, որ կնիկ է: Գնացինք ազնիվ, գործը՝ կիսատ, բայց ազնիվ: Գնացինք, քանի որ փողոցն այլեւս մերը չէր, քաղաքն այլեւս օտար էր, երկրի հակառակ կողմում էինք, որտեղ սիրո հաղթանակը միայն օպերային ներկայացման աֆիշ է, որի ամսաթիվը նշված չէ ու որեւէ մեկը չգիտի, թե պրիմիերան երբ է, օպերան ինչ է:

Գնացինք՝ անհաշտ, նախ եւ առաջ ինքներս մեզ հետ, որ այդպես էլ չսովորեցինք սրիկա լինել սրիկաների մոտ, ազնիվի տարբեր երանգներով քողի տակ դեմքներս ծածկելուն խորթ մնացած, գնացինք՝ գիշերները չքնելու, քանի դեռ չենք հասկացել, թե ինչո՞ւ:

Ու հարցերին համատարած, մաղթանքներին՝ ամեն կողմից, ժպիտներին ընկերական, հռհռոցին խիստ վայրենի մենք ասացինք՝ դուք խոսացեք, մենք դեռ լռենք: Եթե կուզեք՝ մենք պարտվեցինք, մեզ հաղթեցին ու գնում ենք՝ մի պարտությամբ, որի դեպքում գլուխները չեն խոնարհում:

Հեռանալիս կամ լռում են, կամ արտասվում կամ էլ ծեծում: Մենք գնացինք այս փողոցից՝ չնահանջած, շատ բան տեսած՝ ոչինչ չասած:

Դուք հաղթեցիք, մենք հեռացանք հաղթանակած:

Բայց գնում ենք ոչ թե գետով, այլ հակառակ: Գետով գնալը գետի վերջի հետ հանդիպումն է, դրան հակառակ շարժումը՝ դեպի սկիզբն ընթացք է: Վերջի մասին գիտնականներն ու քահանաները դեռ լռում են: Սկիզբ:

Գնում ենք՝ առանց գրկելու ու գրկվելու, գնում ենք՝ ասես հենց այդպես է պետք: Գնում ենք ձիերից իջած, որ դանդաղ տեղ հասնենք ու շատ բան տեսնենք՝ ճանապարհին, որը կյանք է կոչվում:

Մնալը ճիշտ է, երբ աղբը ողջ քաղաքն է ծածկել, գնալն՝ ավելի: Չկա մի մարդ, նույնիսկ եթե նա Աստծու որդին է, որը կկարողանա հաղթել անծայրածիր աղբը: Քանի դեռ մարդիկ ուտում են, քաղաքներն աղբակույտ են հիշեցնելու: Բոլորս ենք ուտում…Սերը:

Գնացինք՝ խմելու մնացողների կենացը՝ մինչեւ հիշողության ջնջվելը:

Որտեղի՞ց գնացինք ու քանի՞ հոգով, քանիսի՞ն թողեցինք եւ ինչո՞ւ: Գնում են մարդիկ, մնում են մարդիկ: Ու մարդիկ միշտ են գնում և մարդիկ միշտ են մնում ու մարդիկ միշտ են գալիս…արդեն շուրջ 3000 տարի:

Նմանատիպ նորություններ

  • 11:25, 21 Սեպ 2019
    Ցավդ տանեմ, Հայաստան. Հովիկ Աֆյան

    Անկախությունն ուրեմն փորձելն է, որովհետեւ անկախությունը խալխի կաֆեում հարբել-քնելը չէ, անկախությունը սեփական կամքով անքուն մնալն է:

  • 14:43, 23 Օգս 2019
    Ախ այդ անտանելի Պողոսը. Աղվան Ասոյան

    Շատ կարդացեք, գուցե այդ ժամանակ համընդհանուր որոշումներն ավելի արդարացի ու ճիշտ կդառնան: Դե տգետները կքչանան:

  • 12:22, 25 Հլս 2019
    Եվրոպա. Հովիկ Աֆյան

    Օլիվերի հայրը նոր էր ավարտել հանքափորի իր աշխատանքը և նրանից քրտինքի հոտ էր գալիս: Օլիվերի մայրն էլ նոր էր ավարտել իր` հացթուխի աշխատանքը և նրանից հացի բույր էր գալիս: Հետո ծնվեց Օլիվերը:

  • 21:38, 8 Հլս 2019
    Բռնաբարություն 2 գործողությամբ. Աղվան Ասոյան

    Կան գործազուրկ մարդիկ, կան անաշխատունակ մարդիկ ու կան անմեղսունակներ: Չգիտեմ՝ որն է գերակշռում մեր հասարակությունում, բայց մի բան գիտեմ հաստատ՝ վերջին կատեգորիան օժտված է հասարակական կարծիքի վրա ազդելու ու մեծամասնությանն իր հետևից տանելու մոգական ուժով:

  • 10:22, 29 Հնս 2019
    Անհրաշք. Հովիկ Աֆյան

    Հրաշքը փակվեց: Տղան ու աղջիկը համբուրվելու տեղ չունեին:

  • 12:00, 27 Հնս 2019
    Սոցիալական այլասերված համակեցություն կամ Տիրոջդ մերը. Աղվան Ասոյան

    ...երբ կանայք սկսում են հայհոյել, սոդոմական այլասերվածությունը մանկական խաղ է թվում: